تو ساز خودت را بزن...
سایۀ سنگین ا ت را
از دیوار خانه ، پاک خواهم کرد
و یادت را
از دفتر خاطراتم ...
اجازه نخواهم داد
حتی مرا
در رویاهای صبحگاهیت
به تصویر در آوری!!!
تو همیشه
ساز خودت را می زدی
و من با آهنگ دروغهایت
تنها چینهای دامنم را
تکان می دادم ...
دستهای سردم حکایت دوری را
در سرمای بی امان زمستان
باور کرده
و چشمهایم
لبخندت را
محو و بی رنگ می بیند ...!
برو و دنبالم نگرد ...
مرا نخواهی یافت
میان عکسهای سوخته ای که
درون اجاق به خاکستر نشستۀ اطاق
شعله ور بود.
اینجا تنها یک صندلی خالی
به یادگار از من مانده
که هنوز دارد تاب می خورد
کنار یک شومینۀ هیزمی سرد ...
....
پ.ن : همیشه گفته اند: دروغگو دشمن خداست.
خدایا این روزها چقدر دشمنانت زیاد شده اند...
ادامـه نوشت: حــــ ـــالم را نپرس. چشمانم کمی تـ ـــا قسمتی بـــ ارانیست!
ت.....دیگر خودت را در آینه هم که نگاه کنی ، نخواهی شناخت ...
تذکر: دوستان می بخشند نوشته ام تلخ بود و دردناک . شاید قسمتی از این تلخی ،تحت تاثیر بیماریی باشد که مدتی است کلافه ام کرده و هنوز کامل خوب نشده ام . شاید...
هر کسی از ظنّ خود شد یار من
از درون مـــن نجُست اسرار مــن
پــــی نــــــوشت: ای کریم اهل بیت. همچنان ارادت خالصانه ام را تقدیمت می کنم و منت دار شفاعت تو هستم که همراهیت را سالهاست احساس می کنم.
پــــــی نــــــــوشت: آغاز ماه فرخندۀ ربیع الاول بر مسلمانان مبارک .
برچسبها: تو ساز خودت را بزن, صندلی خالی, عکس سوخته
